Według źródeł Międzynarodowego Biura Turystyki Socjalnej w Genewie ewolucja polityki rządów w dziedzinie turystyki jest mało znana. Wyrażana jest jednak opinia, że w krajach rozwiniętych zmierza się do stopniowego ograniczania pomocy państwa.
W konsekwencji występowania niekorzystnych zjawisk w gospodarce wielu krajów turystyka socjalna nie stanowi już priorytetowego celu w polityce socjalnej państw, toteż grozi jej marginalizacja. Wśród tych państw może się również znaleźć Polska.
Na zakończenie wypada przywołać spotkane w literaturze przedmiotu opinie dotyczące odpowiedzialności państwa za konsumpcję turystyczną. Chodzi o to, że od momentu, kiedy państwa podjęły społecznie ważną decyzję o przyznaniu płatnego urlopu, turystyka nabrała nowych wymiarów. Państwa muszą więc z jednej strony analizować turystykę jako czynnik odgrywający istotną rolę w realizacji zobowiązań, które na siebie wzięły, aby sprostać postępów społecznemu, z drugiej zaś strony muszą ją traktować na równi z innymi zobowiązaniami zaciągniętymi przez wspólnotę narodową w dziedzinie obrony, oświaty, nauki, ochrony zdrowia itp.
Archive for February, 2010
Turystyka Socjalna
Turystyka źródłem dochodów
W tym kontekście turystyka nie może być/ jedynie źródłem dochodów. Innymi słowy, dochodowość turystyki, choć jest ważna, nie może stanowić jedynego kryterium oceny zachęt, jakie poszczególne państwa powinny wprowadzać dla tego typu działalności. W świetle takiej opinii turystyka socjalna jest celem, do którego społeczeństwo powinno dążyć ze względu na potrzeby ludności najbardziej upośledzonej pod względem możliwości korzystania z prawa do wypoczynku.
Trzeba wreszcie powiedzieć, że turystyka socjalna, jako kategoria historyczna, może zniknąć w miarę zanikania rażących różnic pod względem szans życiowych i dochodów ludności oraz likwidacji stref nędzy i ubóstwa.
Turystyka alternatywna
Masowość i żywiołowość współczesnej turystyki, będącej źródłem wielorakich korzyści, prowadzą jednocześnie do pytania: czy koszty społeczne jej rozwoju nie bywają większe niż korzyści? Nie podejmując w tym miejscu problemu bilansu turystyki, trzeba zwrócić uwagę na zjawisko nasilania się krytycznych głosów pod jej adresem.
W literaturze można spotkać następujące pytania, charakteryzujące wątpliwości związane z rozwojem turystyki masowej:
— czy zawsze jest tak, że turystyka wychowuje, kształtuje wrażliwość na piękno i pozytywne postawy wobec innych, rozszerza poznanie otaczającej rzeczywistości; może jest i tak, że z jej uprawianiem łączą się zjawiska, wychowawczo negatywne, że towarzyszy jej w nadmiarze alkohol, narkotyki, ksenofobia, nielegalny handel, przecieki dewiz, prostytucja;
— czy zdobywana przez turystów wiedza o innych regionach, krajach, innych ludziach czy narodach zawsze jest poszerzeniem i pogłębieniem dotychczasowej, czy też może się zdarza, że turysta uzyskuje obraz spłycony, schematyczny lub wprost fałszywy;
— czy turyści chronią środowisko przyrodnicze i społeczne oraz zabytki, czy też może niejednokrotnie przyczyniają się do ich dalszej degradacji;
— czy w miejscowościach odwiedzanych przez turystów stosunki międzyludzkie stają się lepsze, czy może jest zupełnie inaczej; a może turystyka brutalizuje: poczucie własnej godności ustępuje służalczości, uprzejmość — chamstwu, gościnność — pazerności i podejrzliwości;
Koncepcja turystyki alternatywnej
Podobne wątpliwości długo jeszcze będą towarzyszyły zjawisku turystyki, które można zaliczyć do trwałego żywiołu współczesnej cywilizacji, trudnego do opanowania. Pozostaje sprawa ograniczania źródeł tych wątpliwości. Uważa się, iż skalę dysfunkcji współczesnej, masowej turystyki może znacząco złagodzić koncepcja turystyki alternatywnej.
Turystyka alternatywna, w odróżnieniu od masowej, jest procesem sprzyjającym rozwojowi sprawiedliwych, równoprawnych dla członków różnych społeczności, twórczych form podróży, gdzie się dąży do znalezienia rozwiązań prowadzących do wzajemnego zrozumienia, solidarności i równości między zaangażowanymi stronami.
Główną ideą turystyki alternatywnej jest poszukiwanie kontaktu z ludnością autochtoniczną. Jako podstawę tej motywacji wymienia się dążenie turystów do poznania kultury odwiedzanego kraju czy regionu, jego historii, gospodarki i sposobu życia mieszkańców. Nietrudno zauważyć, iż te cele turystyki alternatywnej można osiągnąć, uprawiając krajoznawstwo turystyczne.
Samo-organizacja
Wymieniając idee turystyki alternatywnej, wskazuje się też na postulat zaspokajania potrzeb różnych grup ludności i troskę o interesy mieszkańców terenów odwiedzanych przez turystów, a także na ochronę wartości rodzimej kultury odwiedzanych zbiorowości.
W turystyce alternatywnej, w przeciwieństwie do wysokiego stopnia organizacji współczesnej turystyki masowej, preferuje się samo-organizację i programowanie celów turystycznych przy niskim udziale niedużych biur turystycznych. Można sądzić, że turystyka zaprogramowana i zorganizowana w takim trybie okaże się społecznie efektywna i gospodarczo aktywizująca lokalną infrastrukturę hotelarską.
Inną charakterystyczną cechą turystyki alternatywnej jest stosunkowo wysoki stopień trudności jej uprawiania. Jeżeli się przyjmie, że turystyka masowa, zaspokajająca głównie potrzeby relaksu i wypoczynku przy wykorzystaniu wysokostandardowego hotelarstwa i urządzeń towarzyszących, nie wymaga trudu i wysiłku, to w przypadku turystyki alternatywnej jest inaczej. Od jej zwolenników oczekuje się wysiłku fizycznego i umysłowego, co upodabnia ją do turystyki kwalifikowanej. Można więc powiedzieć, że uczestnik alternatywnego ruchu turystycznego powinien mieć odpowiednie przygotowanie i uczyć się podróżowania.
Z encyklopedii o starożytności is proudly powered by
WordPress :: Theme by Trilobita.co.uk
