Według źródeł Międzynarodowego Biura Turystyki Socjalnej w Genewie ewolucja polityki rządów w dziedzinie turystyki jest mało znana. Wyrażana jest jednak opinia, że w krajach rozwiniętych zmierza się do stopniowego ograniczania pomocy państwa.
W konsekwencji występowania niekorzystnych zjawisk w gospodarce wielu krajów turystyka socjalna nie stanowi już priorytetowego celu w polityce socjalnej państw, toteż grozi jej marginalizacja. Wśród tych państw może się również znaleźć Polska.
Na zakończenie wypada przywołać spotkane w literaturze przedmiotu opinie dotyczące odpowiedzialności państwa za konsumpcję turystyczną. Chodzi o to, że od momentu, kiedy państwa podjęły społecznie ważną decyzję o przyznaniu płatnego urlopu, turystyka nabrała nowych wymiarów. Państwa muszą więc z jednej strony analizować turystykę jako czynnik odgrywający istotną rolę w realizacji zobowiązań, które na siebie wzięły, aby sprostać postępów społecznemu, z drugiej zaś strony muszą ją traktować na równi z innymi zobowiązaniami zaciągniętymi przez wspólnotę narodową w dziedzinie obrony, oświaty, nauki, ochrony zdrowia itp.
Archive for the ‘inne’ Category
Turystyka Socjalna
Samo-organizacja
Wymieniając idee turystyki alternatywnej, wskazuje się też na postulat zaspokajania potrzeb różnych grup ludności i troskę o interesy mieszkańców terenów odwiedzanych przez turystów, a także na ochronę wartości rodzimej kultury odwiedzanych zbiorowości.
W turystyce alternatywnej, w przeciwieństwie do wysokiego stopnia organizacji współczesnej turystyki masowej, preferuje się samo-organizację i programowanie celów turystycznych przy niskim udziale niedużych biur turystycznych. Można sądzić, że turystyka zaprogramowana i zorganizowana w takim trybie okaże się społecznie efektywna i gospodarczo aktywizująca lokalną infrastrukturę hotelarską.
Inną charakterystyczną cechą turystyki alternatywnej jest stosunkowo wysoki stopień trudności jej uprawiania. Jeżeli się przyjmie, że turystyka masowa, zaspokajająca głównie potrzeby relaksu i wypoczynku przy wykorzystaniu wysokostandardowego hotelarstwa i urządzeń towarzyszących, nie wymaga trudu i wysiłku, to w przypadku turystyki alternatywnej jest inaczej. Od jej zwolenników oczekuje się wysiłku fizycznego i umysłowego, co upodabnia ją do turystyki kwalifikowanej. Można więc powiedzieć, że uczestnik alternatywnego ruchu turystycznego powinien mieć odpowiednie przygotowanie i uczyć się podróżowania.
Społeczeństwo konsumpcyjne
Uogólniając przedstawione wyżej pewne cechy turystyki alternatywnej, można ją określić następująco. Turystyka alternatywna jest to próba znalezienia i upowszechnienia rozsądnych, innych możliwości, odmiennych w stosunku do przeważających dotychczas szablonowych form turystyki masowej, zawierającej wiele dysfunkcji. Jest to turystyka oparta na motywach krajoznawczych, uprawiana w małych, często nieformalnych grupach, także indywidualna, turystyka trudna, wymagająca gruntownego przygotowania, odporności psychicznej, wysiłku umysłowego i nierzadko fizycznego.
Jeśli się podzieli hipotezę, że społeczeństwo czasu wolnego zastąpi społeczeństwo konsumpcyjne, to pozostanie do rozwiązania trudny problem humanizacji współczesnej turystyki. Wolno sądzić, iż jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu jest właśnie turystyka alternatywna. W imię realnych faktów trzeba jednocześnie stwierdzić, iż ten rodzaj turystyki nie zastąpi turystyki masowej, choć może z nią koegzystować w sferze wartości i moralności.
Z encyklopedii o starożytności is proudly powered by
WordPress :: Theme by Trilobita.co.uk
