Wymieniając idee turystyki alternatywnej, wskazuje się też na postulat zaspokajania potrzeb różnych grup ludności i troskę o interesy mieszkańców terenów odwiedzanych przez turystów, a także na ochronę wartości rodzimej kultury odwiedzanych zbiorowości.
W turystyce alternatywnej, w przeciwieństwie do wysokiego stopnia organizacji współczesnej turystyki masowej, preferuje się samo-organizację i programowanie celów turystycznych przy niskim udziale niedużych biur turystycznych. Można sądzić, że turystyka zaprogramowana i zorganizowana w takim trybie okaże się społecznie efektywna i gospodarczo aktywizująca lokalną infrastrukturę hotelarską.
Inną charakterystyczną cechą turystyki alternatywnej jest stosunkowo wysoki stopień trudności jej uprawiania. Jeżeli się przyjmie, że turystyka masowa, zaspokajająca głównie potrzeby relaksu i wypoczynku przy wykorzystaniu wysokostandardowego hotelarstwa i urządzeń towarzyszących, nie wymaga trudu i wysiłku, to w przypadku turystyki alternatywnej jest inaczej. Od jej zwolenników oczekuje się wysiłku fizycznego i umysłowego, co upodabnia ją do turystyki kwalifikowanej. Można więc powiedzieć, że uczestnik alternatywnego ruchu turystycznego powinien mieć odpowiednie przygotowanie i uczyć się podróżowania.
Archive for the ‘z encyklopedii’ Category
Samo-organizacja
Charakterystyka czynników
I Punktem wyjścia w określaniu czynników rozwoju współczesnej turystyki jest przyjęcie założenia, że jest ona zjawiskiem kompensacyjnym wobec współczesnego życia. Akceptując tę jej funkcję trzeba się zgodzić z opinią, iż narodzin i rozwoju turystyki należy szukać w złym dostosowaniu człowieka do środowiska.
Nietrudno zauważyć, że cywilizacja przemysłowa i rozprzestrzenianie się zapotrzebowania na turystykę są ze sobą nierozdzielnie związane. W grupie konsekwencji cywilizacji przemysłowej, spełniających wobec turystyki funkcję pomnażającą dzięki wytwarzanym ułatwieniom, można wskazać wzrost możliwości podróżowania w wyniku rozwoju transportu indywidualnego i zbiorowego, wzrastającą rolę środków masowego przekazu oraz wzrost poziomu wykształcenia ludności i jej ogólnej ruchliwości przestrzennej weO wszystkich sferach: zawodowej, socjalnej i osobistej.
Cywilizacja przemysłowa
Nie ulega wątpliwości, że konsekwencje cywilizacji przemysłowej są również widoczne w procesie kształtowania środowiska, w którym się odbywa ewolucja jednostki. Uważa się, iż niektóre cechy charakteryzujące współczesne środowisko stanowią zbiór czynników agresywnych, wzmagających u ludzi pragnących się utrzymać w dobrej kondycji psychofizycznej potrzebę ucieczki kompensującej i równoważącej, realizowanej poprzez turystykę.
Wśród cech charakterystycznych współczesnego środowiska człowieka trzeba przede wszystkim podkreślić stały wzrost liczby. .,, ludności i jej koncentrację na ograniczonych przestrzeniach.
Na uwagę zasługuje również ingerencja państwa przemysłowego w sprawy jednostki, stanowiąca zjawisko uzupełniające ten styl cywilizacji i prowadząca do sposobu bycia coraz mniej zindywidualizowanego.
Turystyka sposobem na odprężenie
Cywilizacja przemysłowa charakteryzuje się też zanikiem całościowego charakteru pracy, a więc i zadowolenia wynikającego z pojmowania sensu działalności wytwórczej człowieka. Daleko posunięta specjalizacja pracy powoduje, że zakończony proces wytwórczy nie konkretyzuje się w produkcji gotowego wyrobu. Wskutek tego powstaje sytuacja „czynności chybionych”, wywołujących u wykonującego je człowieka wątpliwość co do celowości poświęcania im tak znacznej części jego życia.
Wszystko to prowadzi do powstawania-stanów poczucia agresji i szkodliwości, np. w sferze biologicznej. Człowiek żyje we wzrastającym napięciu. W zmniejszeniu tego napięcia może pomóc turystyka. Można zatem powiedzieć, że turystyka objawia się jako działalność mogąca przynieść człowiekowi, pogrążonemu na co dzień w cywilizacji wysokiej wydajności pracy, ogólne odprężenie, pozwalające na odzyskanie równowagi.
Z encyklopedii o starożytności is proudly powered by
WordPress :: Theme by Trilobita.co.uk
